Φυσικά και δέχτηκα να γίνω co-author η όπως και να λεγόταν (γιατί τα ονόματα δεν μετράνε) στο blog. Η αλήθεια είναι οτι δεν άντεξα να περιμένω για να το πάρω σερι η οτιδήποτε για να γράψω στο γεγονός αυτο βοήθησαν και οι υποχρεώσεις που έχω (project)οπότε τη καλύτερο απο ένα project??---> Να γράψω στο blog. Καταρχάς ας ποστάρω και εγώ το τραγούδι που άκουγα γράφοντας το κέιμενο https://www.youtube.com/watch?v=YAQkQpQ0L4w. Όχι εμένα δεν με έμπνευσε ούτε μου έβγαλε κάτι όπως το μπάτσοι μπάτσοι παντου που ήταν το έναυσμα του παίκτη περιττώ να πώ οτι το άκουγα και εγώ άπειρες φορές στα καρναβάλια της Ξάνθης. Γενικά δεν θα αφήσω το μυστήριο που πλανάται πανω απο το όνομα μου όπως είπε ο παίκτης να ξετυλιχθεί (κοινός δεν θα γράψω προς το παρών ένα δικό μου άρθρο) απλώς ήθελα να σχολιάσω το συνηρμικό πρώτο post σχετικά με τις υπαρξιακές ανυσηχίες περί τη μας κάνει στη ζωή μας ευτυχισμένους και τον μονόδρομο του καθενός για την προσωπική του "ευτυχία" η χρονολιγή σειρά των υποχρεώσεων ανα ηλικία νομίζω ήταν άκρως ορθο-ρεαλιστική και αυτο που πονάει περισσοτερο είναι οτι όντως η φύση του ανθρώπου είναι να αναπτύσει κοινωνικές σχέσεις αλλα τελικά οι υποχρεώσεις πολλές φορες του το απαγορεύουν με αποτέλεσμα να γίνεται εκ φύσεως δυστηχησμένος.Κάτα την μηδενιστηκή-ταπεινή μου άποψη το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ακούμε στο συναίσθημα-γκαύλα της στιγμής σε καθημερινή βάση και όπου αυτο και ας οδηγήσει...
Μίας και τα έγραψα ώρα να προσπαθήσω το project...
